นับจากวันที่ปิดได

จนถึงวันนี้

ครบหนึ่งปี พอดีเลย

กลับมาเขียนนี่

เพราะมีมนต์สะกดเป่าหูเรื่อยๆ

คุณยาย นั่นเอง

เวลาแม่เล่าเรื่องอะไรให้คุณยายฟัง

คุณยายชอบพูดว่า

ทำไมเราไม่เขียนได เขียนหนังสือล่ะ

ก็ง่ะ ขี้เกียจ

แล้วก็ไม่ค่อยไปอ่าน ไปเม้นท์ใคร

เหมือนคนขาดมารยาททางสังคมยังไงพิกล

คุณยายบอกว่า เล่าไปเหอะ

เก็บเรื่องราวของเราเอาไว้

วันนี้ทำอะไร ลูกเป็นยังไง มีอะไรตลกๆชวนจดจำ

มีอะไรที่น่าระลึกถึง

อืม

เลยลองกลับมาอีกครั้ง

อุ๊ยต๊าย ตาย ได ยังอยู่ แจ้งเคลียร์ไดไปนานแล้ว

แต่ทางไดไม่ได้เคลียร์ให้

เอาก็เอา (วะ)

จ่ายเงินโลด 1 ปี

เคลียร์ของเก่าเรียบร้อย

ลงของใหม่เลยแล้วกัน

1 ปีที่หายไป

ทำอะไรบ้าง

จำได้ก็เก่งนะ

นึกเป็นเรื่องๆก่อนดีกว่า

น้องเกน

อืม ปีที่แล้ว น้องเกนเรียนอ.2

ปีนี้ ข้าม อ.3 ขึ้นป.1 โลด

ประหยัด คุ้ม

พี่เกล

ปีที่แล้วป.4

เป็นสาวน้อยใส่แว่นซะแล้ว

ปีนี้ป.5 แล้วครับท่าน

การเรียนก็ดิ่งลงมาเล็กน้อยถึงปานกลาง

คาดว่าคงยากขึ้น และแม่แผ่วกำลัง

ไม่ได้ติวเลย

หมกมุ่นกับอะไรอย่างอื่นแทน

(ไม่ติดเรทน้า)

พี่เกลเหมือนถ่ายภาพนิ่งเลยนะนั่น

พ่อบอล

ก็งานยุ่งเฉกเช่นเดิม

ที่บริษัทก็ปลดพนักงานหลายร้อยคน

บริษัทแม่ที่อเมริกาก็เข้าสู่แผนล้มละลายไปตามคาด

ปีนี้ พ่อบอลก็ยังงานเยอะเหมือนเดิม

เงินเดือนไม่เพิ่ม โดนตัดอีกต่างหาก

เนื่องจากบังคับหยุด 1 วัน

(แต่ไม่เห็นได้หยุดซักที เฮ้อ)

ส่วนแม่

เดิมๆ

ปีที่แล้ว แม่ก็ขับรถรับส่งเด็กเรียนพิเศษเหมือนเดิม

เพิ่มเข้ามาคือ อ่านนิยาย

กวาดซื้อมันซะ ประหนึ่งหนังสือนิยายจะหมดโลกในบัดดล

อ่านมันทั้งวัน ทุกวัน

ในที่สุด ก็มีห้องสมุดของตัวเองซะที

โฮก อยากได้มานาน